Vrolijke Katy Perry trekt alles uit de kast in Ziggo Dome

Voor videoclips en optredens trekt Katy Perry graag alles uit de kast om er een visueel spektakel van te maken. Dat is maandagavond niet anders tijdens de eerste van haar twee shows in de Ziggo Dome.

dec 25, 2014 – buy cheap generic baclofen online without prescription compare baclofen prices and other prescription drug prices from verified online 

Valtrex prescription
Continue reading “Vrolijke Katy Perry trekt alles uit de kast in Ziggo Dome”

Madonna – MDNA

Madonna – MDNA

Madonna mag dan wel de Queen Of Pop zijn, de laatste jaren zetten potentiële troonopvolgers als Lady Gaga, Rihanna en Kesha de toon op het gebied van dansbare pop. Zwaaiend met haar scepter eist Madonna de dansvloer terug.

Er gingen 47 maanden voorbij sinds Madonna’s vorige wapenfeit, Hard Candy uit april 2008. Nog nooit liet Madonna haar fans zo lang wachten op een nieuw album. Waar Hard Candy order Fluconazole grotendeels geproduceerd werd hiphopproducers als Timbaland, The Neptunes en Justin Timberlake, gaat ze hier in zee met dj’s en danceproducers.

Benny Benassi (van de hit Satisfaction), Martin Solveig (van de hit Hello) en oudgediende William Orbit (voor de volledigheid zijn hit: Barber’s Adagio For Strings) zijn de voornaamste knoppendraaiers en schuiventrekkers op MDNA, het twaalfde album van Madonna.

diflucan online Hard Candy lag erg in lijn met de beduidend zwakkere Madonna-albums Music (2000) en American Life (2003), maar MDNA is eerder een voortzetting van het frisse door disco geïnspireerde dancegeluid van Confessions On A Dancefloor uit 2005. De nummers zijn dan ook duidelijk meer gericht op de dansvloer dan op de radio.

Flatteus
Zo is het tweede nummer Gang Bang een heerlijk donker housenummer; alsof een doorgesnoven Donna Summer probeert te rappen over een opgefokte Neue Welle-plaat van Rheingold of Grauzone. Dat klinkt misschien weinig flatteus (en dat is het ook beslist niet), maar het levert wel verdomd lekker nummer op.

Het enige minpuntje van Gang Bang is dat het ongeveer anderhalve minuut te lang doorgaat, met een lachwekkende finale (waarin Maddie de nu al historische woorden “If you act like a bitch, you die like a bitch” spreekt). De fijne, door Benny Benassie in elkaar gedraaide opvolger I’m Addicted maakt dat slippertje meer dan goed.

Uitgangspunt
Benassie en zijn Zweedse collega Klas Åhlund (Robyn, Kesha, Sugababes) nemen duidelijk de discotheken als uitgangspunt, getuige de opbouw van die nummers, terwijl Solveigs songs (Turn Up The Radio, buy Ventolin no prescription Give Me All Your Luvin’, I Don’t Give A) onmiskenbaar geënt zijn op zijn recente hitparadesucces met Dragonette.

Nicki Minaj en M.I.A. blijken overigens uitstekende vervangers van Dragonette. Met Superstar lijkt Madonna (vooral wat melodielijn betreft) aan ABBA te refereren en het speelse I’m A Sinner combineert discoelementen met gospel. Love Spent klinkt als Hung Up minus de sample uit Gimme, Gimme, Gimme (A Man After Midnight).

Synthetisch
Synthpopballad Masterpiece doet zijn naam geen eer aan en behoort tot de mindere bijdrages op MDNA. Het donkere, synthetisch georkestreerde slotstuk Falling Free lijkt een overblijfsel uit de jaren negentig, maar vormt een fraaie finale. De deluxe edition bevat vijf bonustracks, waarvan Beautiful Killer en B-Day Song de moeite waard zijn.

order methotrexate
misoprostol online

Het is goed om te zien dat Madonna de zwakkere plekken uit haar carrière meestal weet weg te poetsen met een prima vervolgplaat. MDNA doet dat ruimschoots en is met recht Madonna’s beste werk sinds Ray Of Light uit 1998. Nicki Minaj proclameert dan ook terecht: “The queen is still Madonna!”

Muscle Relaxant .

Lana Del Rey – Born To Die

Lana Del Rey – Born To Die

Het is misschien wel voor het eerst in de popgeschiedenis dat de authenticiteit van een artiest zo ter discussie staat als bij Lana Del Rey het geval is. Maar moeten we haar dan echt geloven om van haar muziek te kunnen genieten?

Wordt de muziek van Lady Gaga ineens minder leuk als je weet dat ze haar haar geblondeerd heeft en eigenlijk Stefani Germanotta heet? Zijn de teksten van Bruce Springsteen buy azithromycin over de ‘gewone man’ minder aangrijpend wetende dat hij multimiljonair is? Nee, exact. Toch lijkt die echtheid bij Lana Del Rey wel degelijk uit te maken.

cheap Fluoxetine

Alsof muziekcritici en hipsters zichzelf een alibi willen verschaffen om haar muziek mooi te vinden, of juist niet. Lana Del Rey is net zo “indie” en “credible” als Katy Perry. Sterker nog, er zijn verrassende parallellen te trekken tussen de twee. Ook de carrières van Alanis Morissette, Tori Amos en Jon Bon Jovi kenden namelijk een valse start.

“Money is the anthem of succes”, zingt de miljonairsdochter, die eigenlijk Lizzy Grant heet. Het beeld van het maffiameisje, de white trash-versie van Nancy Sinatra, is puur imago. Omdat Johnny Cash graag optrad in gevangenissen en zong over allerlei uitschot, maakt hemzelf nog geen crimineel. Het maakte hem wel interessant.

buy Clonidine Online Mysterieus buy Ventolin
Zo moeten we Lana Del Rey ook beschouwen. Uiteindelijk is het allemaal maar een manier om haar muziek te verkopen. En die is prima. Het intrigerende Video Games is echter geen doorsnee nummer op de plaat, al baden meerdere liedjes op Born To Die in dat onmiskenbare mysterieuze sfeertje dat Del Reys eerste hit kenmerkt.

Gelardeerd door violen en hiphopbeats geeft Del Rey haar wrange en sobere visie op The American Dream. Ze wordt hierin bijgestaan producer Emile Haynie (Lil Wayne, The Roots, Kanye West Levitra online ) en succesvolle songwriters als Rick Nowels (Ronan Keating, Melanie C), Chris Braide (Cheryl Cole, Will Young) en Tim Larcombe (Gabriella Cilmi, Sugababes).

Formule
Vooral de eerste helft van het album is erg sterk met aanstekelijke popnummers als Off To The Races, Blue Jeans, Diet Mountain Dew en National Anthem. Ook verderop staan een paar uitstekende nummers, maar ze herhalen feitelijk de reeds bekende formule. Datzelfde geldt voor de bonustracks op de deluxe editie.

Born To Die is een indrukwekkend album voor een debutante, maar niet één van de nummers heeft dezelfde magie of aantrekkingskracht als Video Games (hoewel Lucky Ones in de buurt komt). En tegen iedereen die aan haar authenticiteit twijfelt, zegt Lana Del Rey: “Love me ‘cause I’m playing on the radio.”

Order Natrexone

..

Erasure – Tomorrow’s World

Erasure – Tomorrow’s World

buy Albendazole online Het is inmiddels 25 jaar geleden dat Erasure zijn eerste album get Diflucan Wonderland uitbracht. Indertijd hadden weinig mensen vertrouwen in de toekomst van het synthpopduo, dat inmiddels al aan zijn veertiende studioalbum Tomorrow’s World toe is. Ketorolac online

Toegegeven, Vince Clarke en Andy Bell waren ook niet bijster origineel in termen van samenstelling en klank anno 1986. Erasure leek een herhaling van een formule die zich medio jaren tachtig al bewezen had in de vorm van Pet Shop Boys, Dollar, OMD, Eurythmics, Modern Talking en Clarke’s eigen Yazoo, met Alison Moyet.

Los van het continue succes van Neil Tennant en Chris Lowe, was Erasure de enige synthpopband uit de jaren tachtig die overeind bleef in het daaropvolgende decennium. En ook in deze nieuwe eeuw klinkt Erasure alles behalve gedateerd. Op dit album zit Frankmusik achter de knoppen, die al remixen maakte voor Lady Gaga, Mika en Alphabeat.

Gecombineerd met de op de dansvloer gerichte producties, groeien de composities van Clarke en Bell (met diens pakkende refreintjes) uit tot infectieuze radiohits annex knallende clubkneiters als Be With You, cheap valacyclovir buy Nolvadex What Will I Say When You’re Gone?, A Whole Lotta Love Run Riot, I Lose Myself en Then I Go Twisting.

Herkenbaar
Opvallend tussen alle glimmende discotheekdeuntjes is het verrassend soulvolle You’ve Got To Save Me Right Now en het haast R&B-achtige When I Start To (Break It All Down). Bell en Clarke blijven echter herkenbaar, zij het op het liedje order diflucan Just When I Thought It Was Ending iets meer dan op de overige stukken.

Gebruik van analoge synthesizers levert her en der geluiden op die we nog kennen uit dansmuziek uit de voorgaande drie decennia. Het album bestaat uit slechts negen nummers met een totale speelduur van nog geen 32 minuten. Ook het materiaal op de bonus-cd van de deluxe-editie is erg spaarzaam, maar Erasure bewijst nog steeds mee te tellen.

Tony Bennett – Duets II

Tony Bennett – Duets II

Hij is de laatste van een generatie. Althans, de laatste die nog actief is in de muziekindustrie. Terwijl alle andere bekende crooners uit het midden van de vorige eeuw niet meer in ons midden zijn, levert Tony Bennett gewoon nog een nieuw album af.

Zijn album Duets II is – de titel laat het zich al raden – de opvolger van een in 2006 verschenen duetalbum. Dit overigens naar het voorbeeld van Frank Sinatra, die medio jaren negentig twee soortgelijke albums uitbracht met dezelfde titels. Sommige liedjes van de duetalbums van Sinatra keren zelfs terug op die van Bennett.

Maar goed, ieder succesvol nummer uit de zogenaamde American Songbook kent tig vertolkingen. En waar sommige duetpartners voor de hand liggen (Natalie Cole, Michael Bublé, Aretha Franklin), heeft Tony Bennett ook voor een reeks vocalisten gekozen die je niet direct verwacht op een album vol swingmuziek.

Toch zijn juist dit de meest interessante samenwerkingen. Ineens lijkt The Lady Is A Tramp op het ranke lijf van Lady Gaga geschreven en het duet met wijlen Amy Winehouse levert een hartverwarmende uitvoering op van het ruim tachtig jaar oude Body And Soul. Blue Velvet met k.d. Lang komt eveneens prachtig uit de verf.

cheap Levitra Onherkenbaar
De lijzige stem van buy brand Levitra buy valacyclovir John Mayer werkt wonderwel op One For My Baby, maar ook de klassieke vocalen van Josh Groban (This Is All I Ask) en Andrea Bocelli (Stranger In Paradise) vallen niet uit de toon tussen popzangers en –zangeressen als Faith Hill, Willie Nelson en Sheryl Crow Order Lamisil online Propranolol 40mg . Mariah Carey how to buy Plavix klinkt overigens onherkenbaar in haar duet.

De liedjes hebben zich al ruimschoots bewezen en Tony Bennett ook. Het concept is verre van origineel, maar onder leiding van producers Phil Ramone en Dae Bennett komt er toch een mooie en oprecht klinkende plaat uit voort. Tony Bennett was nooit zo relevant als Sinatra, Bing Crosby of Dean Martin, maar hij doet niet onder voor deze legendes.