Vive La Fête – Produit De Belgique

Vive La Fête – Produit De Belgique

Het is soms wonderlijk om te zien hoe bepaalde acts een volledig repertoire en een heuse carrière weten op te bouwen met slechts een beperkt muzikaal palet. Het Vlaamse duo Vive La Fête is daar een goed voorbeeld van.

Geïnspireerd door postpunk, new wave en synthpop, brengen de voormalig dEUS-gitarist Danny Mommens en zangeres Els Pynoo in het jaar 2000 het debuutalbum Dapoxetine online Attaque Surprise uit. De eenvoudige formule van modieuze waveband met een Frans kreunende, blonde seksbom als frontvrouw slaat onmiddellijk aan.

Het levert dan ook een aantal leuke albums op (de laatste dateert alweer uit 2009) en dito singles, al zijn het vooral de uitbundige concerten van Vive La Fête die de Belgische band zo interessant maken. De liveshows blijven onverminderd leuk, ongeacht welke liedjes er worden gespeeld.

Dit met name omdat bijna het volledige repertoire van de Belgen is terug te voeren op twee liedjes: Ça Plane Pour Moi van Plastic Bertrand en Living On Video van Trans-X (die Vive La Fête bovendien live vaak covert). Dat is niet anders bij het zevende album, purchase Lamisil online Produit De Belgique, dat hetzelfde stramien volgt als alle eerdere platen.

Gemakzuchtig
De nummers zijn nog steeds aanstekelijk, springerig en sexy, zelfs al leent een liedje als Bizarre wel heel nonchalant van Simple Minds order Cytotec online (vergelijk het

met diens vroege hit Propranolol 20mg Love Song). De werkwijze van Viva La Fête is inmiddels tot een wat gemakzuchtig trucje verworden, zonder enige vorm van inventiviteit of vernuft.

Binnen deze strikte kaders weet Vive La Fête nog altijd met lekker dansbare liedjes als Propranolol 20mg Décadance, purchase Indocin Ce Soir, Je M’en Fou en Titi voor de dag te komen, maar Produit De Belgique is vooral een lange herhalingsoefening met enkel geëxperimenteer in de verborgen bonustrack. Inmiddels rekt Vive La Fête de jaren tachtig al twaalf jaar lang uit.

Santigold – Master Of My Make-Believe

Santigold – Master Of My Make-Believe

In een tijdperk waarin bepaalde hiphop- en popartiesten onafgebroken de hitlijsten blijven bestoken, zijn er ook nog artiesten die uitgebreid de tijd nemen voor nieuw materiaal. Neem zangeres Santigold. Santigold is een pseudoniem van de Amerikaanse zangeres Santi White. Nadat ze uit de punkband Stiffed stapte, dook ze als solozangeres voor het eerst op

als vocalist van Mark Ronsons cover van Pretty Green, origineel van The Jam. Dit onder de artiestennaam Santogold, dat tevens de titel was van haar solodebuut uit 2008. Begin 2009 veranderde ze haar artiestennaam naar Santigold nadat een obscure artiest uit de jaren tachtig, met de naam Santo Gold, dreigde met juridische stappen. In de vier tussenliggende jaren tussen haar debuut en Master Of My Make-Believe treating male impotence schreef ze mee aan albums van onder meer Scissor Sisters en Christina Aguilera. Op haar tweede album krijgt ze wederom hulp van producers als Diplo, Switch en John Hill, maar ook Greg Kurstin, Q-Tip en Boyz Noize nemen plaats achter de knoppen. Andere gastbijdrages zijn er voor leden van TV On The Radio en Yeah Yeah Yeahs. Al die samenwerkingen leveren echter een coherent eindproduct op. Billenschudders Zwalkend tussen hiphop, new wave, dancehall, pop en dub is Master Of My Make-Believe minder baanbrekend als de eersteling, al bevat deze plaat weergaloze dansnummers als het pulserende Fame, de opgefokte raggamuffintrack buy doxycycline online Freak Like Me, glitterende synthpopsong The Keepers cheap Valtrex en billenschudders Big Mouth buy strattera en Look At These Hoes. Maar Santigold verkeert niet continu in pure extase op Master Of My Make-Believe, getuige ingetogenere liedjes als Disparate Youth, This Isn’t Our Parade, Order Clonidine Online The Riot’s Gone en Order Natrexone Pirate In The Water. Santigold is op haar best wanneer ze vuige en vunzige dansvloervullers voortbrengt. Gezien de lange wachttijd is dit album wel een relatieve tegenvaller.

The Proclaimers – Like Comedy

The Proclaimers – Like Comedy

Na drie goed verkopende albums tussen 1987 en 1994 werd het stil rondom de Schotse tweeling Charlie en Craig Reid, maar sinds 2001 verschijnt er gemiddeld iedere twee jaar weer een verse plaat van The Proclaimers.

Niet dat die albums het succes van This Is The Story (1987), Sunshine On Leith (1988) en Hit The Highway (1994) wisten te evenaren, al was Life With You in 2007 het eerste album van het duo in dertien jaar tijd dat de top 20 van de Britse albumlijst haalde na een geslaagde heruitgave van buy Plavix I’m Gonna Be (500 Miles) dat jaar.

De formule van de broers Reid is sinds het debuut 25 jaar geleden nog altijd ongewijzigd; een prettige mix van folk, pop en emotionele ballads, allen gezongen in dat karakteristieke platte Schotse accent, waarbij ook politiek geladen teksten zeker niet geschuwd worden. Kortom, Like Comedy is een typische Proclaimers-plaat.

order Nolvadex

Steve Evans zit wederom achter de knoppen, nadat hij ook de twee voorgangers Life With You en Notes & Rhymes geproduceerd heeft. De keuze voor de soms nogal spaarzame instrumentatie en arrangementen zonder cosmetische toevoegingen zorgen voor een gebalanceerd geheel waarin elk detail een functie heeft.

Aantrekkelijker Xenical pills
Vooral in de ballads Simple Things, Dance With Me, A Mix en I Think That’s What I Believe staat de instrumentatie geheel in het teken van de verhalen. Nergens wordt er geprobeerd liedjes expliciet commercieel aantrekkelijker te maken, zelfs als de zang soms een tikkeltje vals is of de vocalen soms ietwat geknepen klinken.

Liefhebbers van de hits Letter From America, I’m Gonna Be (500 Miles) en Naltrexone no prescription prices of Combivent I’m On My Way zullen ook op Like Comedy weer een aantal fijne liedjes aantreffen, waaronder Woman And Wine, Order Retin-A There’s en Wherever You Roam. Het meest afwijkende is dat dit het eerste album is waarop de bebrilde broers niet op de hoes staan.

.