The Beach Boys – Smile

The Beach Boys – Smile

Het beroemde, nooit uitgebrachte Beach Boys-album Smile bevond zich sinds zijn conceptie al ergens in het schemergebied tussen een maniakale neiging het beste popalbum aller tijden te creëren en de totale waanzin. purchase Baclofen 10 mg generic Toradol Na het uitbrengen van het meesterwerk Pet Sounds uit 1966 ging creatief leider Brian Wilson Lamisil at low prices meteen aan de slag met zijn opvolger. Het album zou Smile gaan heten, met de single Good Vibrations Retin-A online als voorproefje van wat het publiek kon verwachten van de volgende elpee van The Beach Boys. De single werd een immens succes, maar Wilson kon het album niet naar tevredenheid voltooien. Het opnameproces van Smile veroorzaakte frictie tussen Wilson en de overige bandleden, met name met Mike Love. Hij zag weinig in de samenwerking van Brian Wilson met tekstschrijver Van Dyke Parks. Het gedrag van Brian Wilson indertijd

werd gedicteerd door depressiviteit, paranoia en lsd, maar die weerhielden hem er niet van een haast obsessieve werklust te vertonen. Parks zag het met lede ogen aan en trok zich terug uit het project. Na talloze opnamesessies gooide Wilson de handdoek in de ring, gedesillusioneerd door zijn eigen prestigeproject. Levenslicht Uiteindelijk zag Smile in 2004 – 37 jaar nadat Wilson het project aan de kant schoof – alsnog in voltooide vorm het levenslicht, als soloalbum van Brian Wilson. Ter ere van het vijftigste jubileum van The Beach Boys, verschijnt Smile nu uiteindelijk ook in zijn oorspronkelijke vorm met de originele opnames uit 1966 en 1967. De volgorde van de liedjes van Wilsons soloversie van Smile komt grotendeels overeen met die van het origineel, al moet er opgemerkt worden dat de tracklist pas tot stand kwam in 2004 en de Beach Boys-versie dus eigenlijk is gemodelleerd naar die van Wilson, in plaats van andersom. Hoekstenen Diverse sessies uit de Smile-periode waren al verkrijgbaar op de boxset Good Vibrations: Thirty Years Of The Beach Boys en een aantal van de hoekstenen van dit album kwamen in andere uitvoeringen reeds terecht op de Beach Boys-albums Smiley Smile (vervanger van Smile indertijd), Wild Honey en Surf’s Up. Maar nergens anders dan hier worden de originele opnames gepresenteerd als een coherent geheel, als een verhaal met een rode lijn die door heel de plaat heen loopt. De productie van Brian Wilson is bovendien dermate briljant dat je nergens het idee hebt dat je naar een plaat luistert die bijna vijftig jaar op een stoffige plank heeft gelegen. Surfverleden Los van enkele overduidelijke referenties in muziek en thematiek naar het surfverleden van The Beach Boys (puur een gimmick die begin jaren zestig was bedacht), probeerden Wilson en Parks op Smile pills24honline.com de Amerikaanse cultuur in bredere zin samen te vatten. Dit als antwoord op de Britse Invasie van die tijd. En dat terwijl voorganger Pet Sounds al een antwoord was op Rubber Soul van The Beatles (Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band wordt tevens geciteerd als één van de redenen dat Wilson zijn werkzaamheden aan Smile staakte). Alle pogingen ten spijt, klinkt Smile toch vooral als een uitermate knap staaltje Amerikaanse westkustpsychedelica. Innovativiteit Net als Pet Sounds eerder, draaide het op Smile voornamelijk om composities die tijdens talloze sessies ‘ontstonden’. Productie en innovativiteit werden plots belangrijker dan het liedje zelf. Desondanks bevat Smile songmateriaal dat door slechts weinig popmuzikanten overtroffen is. Heroes And Villains (hier eindelijk te horen zoals Brian Wilson het bedoelde) had minstens net zo’n grote klassieker kunnen worden als Good Vibrations (hier nog verder uitgebouwd), indien het in 1966 was uitgebracht in deze versie. De meeste andere nummers zouden buiten de context van het album moeilijk op waarde geschat kunnen worden. Foefjes get methotrexate Dat verklaart mede waarom enkele nummers die naderhand los van Smile zijn verschenen zo weinig impact hebben gemaakt. Anderzijds blijkt het wonderschone Surf’s Up al die productionele foefjes niet nodig te hebben. Alleen de zang van Brian Wilson met pianobegeleiding zijn genoeg om de kracht van het liedje te tonen. Smile schetst niet alleen een prachtig tijdsbeeld, maar ook een kijkje in het hoofd van een haast tot waanzin gedreven Brian Wilson. Al het extra sessiemateriaal op deze uitgave onderstrepen met name de genialiteit van de man, ook al blijkt de scheidingslijn tussen meesterwerk en gekkenwerk hier in elkaar over te vloeien.

Erasure – Tomorrow’s World

Erasure – Tomorrow’s World

buy Albendazole online Het is inmiddels 25 jaar geleden dat Erasure zijn eerste album get Diflucan Wonderland uitbracht. Indertijd hadden weinig mensen vertrouwen in de toekomst van het synthpopduo, dat inmiddels al aan zijn veertiende studioalbum Tomorrow’s World toe is. Ketorolac online

Toegegeven, Vince Clarke en Andy Bell waren ook niet bijster origineel in termen van samenstelling en klank anno 1986. Erasure leek een herhaling van een formule die zich medio jaren tachtig al bewezen had in de vorm van Pet Shop Boys, Dollar, OMD, Eurythmics, Modern Talking en Clarke’s eigen Yazoo, met Alison Moyet.

Los van het continue succes van Neil Tennant en Chris Lowe, was Erasure de enige synthpopband uit de jaren tachtig die overeind bleef in het daaropvolgende decennium. En ook in deze nieuwe eeuw klinkt Erasure alles behalve gedateerd. Op dit album zit Frankmusik achter de knoppen, die al remixen maakte voor Lady Gaga, Mika en Alphabeat.

Gecombineerd met de op de dansvloer gerichte producties, groeien de composities van Clarke en Bell (met diens pakkende refreintjes) uit tot infectieuze radiohits annex knallende clubkneiters als Be With You, cheap valacyclovir buy Nolvadex What Will I Say When You’re Gone?, A Whole Lotta Love Run Riot, I Lose Myself en Then I Go Twisting.

Herkenbaar
Opvallend tussen alle glimmende discotheekdeuntjes is het verrassend soulvolle You’ve Got To Save Me Right Now en het haast R&B-achtige When I Start To (Break It All Down). Bell en Clarke blijven echter herkenbaar, zij het op het liedje order diflucan Just When I Thought It Was Ending iets meer dan op de overige stukken.

Gebruik van analoge synthesizers levert her en der geluiden op die we nog kennen uit dansmuziek uit de voorgaande drie decennia. Het album bestaat uit slechts negen nummers met een totale speelduur van nog geen 32 minuten. Ook het materiaal op de bonus-cd van de deluxe-editie is erg spaarzaam, maar Erasure bewijst nog steeds mee te tellen.

The Smiths – Complete

The Smiths – Complete

The Smiths was medio jaren tachtig bij lange na niet zo succesvol als de arena-acts uit die tijd. Zonder veel airplay of massale plaatverkopen bleek de Britse band jaren na dato wel veel invloedrijker dan tijdgenoten. Met zijn albums als het ultieme testament. order Paxil online

Wanneer je een gemiddelde Britse of Amerikaanse gitaarband vraagt naar diens invloeden, dan wordt bijna zonder uitzondering The Smiths genoemd. Vaak is dat ook duidelijk hoorbaar in de muziek van de bands, maar veel vaker lijkt het erop dat The Smiths genoemd wordt omdat dat cool is. Terwijl Morrissey per definitie niet cool is.

Het imago van de eeuwige buitenstaander leverde Morrissey echter een cultstatus op die The Smiths zijn aantrekkingskracht gaf. Morrissey’s intelligente en wrange teksten pasten niet alleen goed in de tijdgeest, maar blijken ook een kwart eeuw later nog hout te snijden. Sommige liedjes zijn zelfs nu nog goed voor enige controverse.

Maar je doet The Smiths tekort door alleen stil te staan bij diens enigmatische frontman, want zonder het geniale muzikale brein van Johnny Marr zou The Smiths niet meer zijn dan een kanttekening in de pophistorie. Onder Marrs leiding werd de complete discografie van The Smiths onder handen genomen en verzameld in de boxset Complete.

The Smiths
Te beginnen bij het debuutalbum uit 1984. Morrissey was ontevreden over de vlakke en droge producties van John Porter, die uit de toon vielen bij de volle en pompeuze klanken van wat indertijd op de radio werd gedraaid. Bijna dertig jaar na dato klinkt het debuut echter eigentijdser dan toen het uitkwam en nauwelijks gedateerd.

Vooral debuutsingle Hand In Glove had baat bij de remix die Porter maakte voor dit album. Toch waren de opnames niet zo levendig als The Smiths konden klinken, getuige de single This Charming Man en de Peel-sessies uit 1983. Tijdloze liedjes als Reel Around The Fountain, Still Ill en I Don’t Owe You Anything maken dit een sterk debuut.

Meat Is Murder
Hoewel John Porter na de eerste plaat nog fantastische producties afleverde middels de Smiths-singles Heaven Knows I’m Miserable Now, How Soon Is Now?, Shakespear’s Sister en Retin-A cream William, Was It Really Nothing?, werd hij niet meer gevraagd om opvolger Meat Is Murder te produceren. Morrissey en Marr zaten zelf achter de knoppen.

Dat pakte prima uit en het album was op alle vlakken meer coherent dan zijn voorganger. Niet alleen Morrisseys teksten – over onder meer onderwijs en de vleesindustrie – waren directer, zo ook de muziek. I Want The One I Can’t Have en het titelnummer zijn klassiekers, terwijl The Headmaster Ritual de eerste Tipparade-notering was.

The Queen Is Dead
Het absolute meesterwerk van The Smiths. De invloed van The Queen Is Death is onmiskenbaar. Productioneel veel gelikter dan Order Retin-A online The Smiths en Meat Is Murder, al wisten Morrissey en Marr zich ervan te weerhouden om producties vol synthesizers te maken die toen modieus waren, zoals Bruce Springsteens Born In The U.S.A.

Tekstueel gezien waren de liedjes nog steeds heel direct, maar Morrissey verpakte zijn crue bewoordingen nu veel poëtischer. De synergie tussen Morrissey en Marr was op zijn hoogtepunt, getuige briljante liedjes als Cemetry Gates, Bigmouth Strikes Again, The Boy With The Thorn In His Side en There Is A Light That Never Goes Out.

Strangeways, Here We Come
Ook Morrissey en Marr konden uiteindelijk (voorzichtig) gebruik van synthesizers niet weerstaan, toen ze Stephen Street vroegen het laatste album Strangeways, Here We Come mee te produceren. Hoewel ontypisch voor The Smiths, zijn zowel Johnny Marr als Morrissey van mening dat dit het beste album is dat de groep heeft voortgebracht.

Discutabel, maar zeker is dat Strangeways, Here We Come in alle opzichten subtieler is dan de eerste drie albums. Maar ook toegankelijker, neem bijvoorbeeld I Started Something I Couldn’t Finish, Girlfriend In A Coma order Paxil en Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before. Slechts vijf jaar na oprichting was dit de zwanenzang van The Smiths.

Compilatiealbums
Behalve de vier studioalbums van The Smiths, bevat de Complete-boxset ook het livealbum order Colchicine Rank en de drie compilatiealbums Hatful Of Hollow, The World Won’t Listen en Louder Than Bombs. Deze verzamelaars bevatten niet alleen singles die niet op de reguliere albums stonden, maar ook B-kantjes en obscuur materiaal.

De John Peel-sessies op Hatful Of Hollow laten alternatieve en energiekere versies horen van een aantal nummers op het debuutalbum en B-kantjes. Vanwege het erg omvangrijke Louder Than Bombs is de inclusie van The World Won’t Listen wat overbodig, al bevat die laatste wel Money Changes Everything en wat afwijkende mixen.

Rank
Toen purchase Paxil Rank verscheen, bestond de band al niet meer. Vanwege contractuele verplichtingen moest er echter nog een plaat van The Smiths uitgebracht worden. Dat werd een concertregistratie van het optreden van The Smiths in de National Ballroom in Londen, op 23 oktober 1986, dat werd uitgezonden door BBC Radio 1.

Hoewel deze box alle albums van The Smiths bevat, kan het zijn titel niet helemaal waar maken. Zo ontbreken er nog enkele B-kantjes en de studioversie van This Charming Man is absent (omdat deze op geen van de originele elpees stond). Los daarvan een prachtig document van één van de belangrijkste groepen aller tijden.