White Lies – Ritual

White Lies – Ritual

“I’ve got a sense of urgency, I’ve got to make this happen”, zingt Harry McVeigh op Strangers, één van de beste nummers op het tweede album van White Lies. De Britten proberen die urgentie op Ritual af te dwingen middels een grootse productie.

Debuutplaat To Lose My Life… was erg succesvol en presenteerde White Lies als een meer radiovriendelijke variant van de huidige lading aan indie- en rockbands die het new wave-geluid uit de jaren tachtig omarmen. Met zowaar een paar hits.

Meer nog dan de voorganger leunt Ritual op de kundigheid van de producers. Max Dingel (werkte met Goldfrapp, Muse en The Killers) keert wederom terug achter de knoppen, ditmaal met topproducer Alan Moulder (U2, Yeah Yeah Yeahs, The Smashing Pumpkins).

Moulder diept samen met Dingel het geluid van White Lies verder uit. Zo ligt er meer nadruk op elektronica, terwijl ook de arrangementen verfijnder zijn dan op het debuut. Toch blijft White Lies klinken als een lightversie van Editors en Interpol.

Ambities
White Lies verraadt meteen zijn ambities zodra de opbouw van albumopener order metoclopramide Is Love Coldplayeske vormen aanneemt. De zanglijnen op Strangers doen onmiddellijk denken aan Brandon Flowers en zijn band, hoewel dat met Dingel en Moulder onvermijdelijk lijkt.

Bigger Than Us is een logische eerste single, omdat deze moeiteloos op het eerste album had gekund. Prima liedje ook, al verliezen de gitaareffecten die we kennen van U2 en The Cure onderhand zijn impact. Het refrein draagt het nummer.

Opgesierd
Het relatief simpele liedje Peace & Quiet Strattera without prescription wordt dusdanig opgesierd dat het amper te onderscheiden is van Tears For Fears. White Lies slaat een brug tussen de grimmige new wave van Joy Division en Bauhaus en de frisse festivalrock van (wederom) The Killers op Streetlights.

Quasi-intellectuele referenties naar de Bijbel raken kant noch wal in het Gary Numan-achtige Holy Ghost. Turn The Bells en The Power & The Glory Cytotec online Sildenafil online bouwen uit tot euforische stadionsongs zonder afstand te doen van de kille retro-synthsounds.

Dogma levonorgestrel price
“I go to church, but I don’t believe”, aldus McVeigh op Bad Love Buy cheap Topamax . De futloze kritiek van de zanger op het Christendom is zelf haast een dogma. Slotnummer Come Down is niet de grote finale die je verwacht, maar een bescheiden synthpopballad.

Hoewel lang niet alle liedjes op Ritual beklijven, is er goed nagedacht over de uitwerking van de songs. White Lies heeft een keurslijf over zichzelf afgeroepen. Deze irrelevante na-apers zijn als C&A-confectie; eigentijds, maar niet zo hip als het zelf pretendeert te zijn.

Trijntje Oosterhuis – Sundays In New York

Trijntje Oosterhuis – Sundays In New York

Er was een hoop om te doen; de nieuwe cd van Trijntje Oosterhuis gratis bij het AD. Afgelopen zomer nam Oosterhuis het album op in Hollywood en zaterdagochtend ligt Sundays In New York wellicht bij jou op de deurmat.

Trijntje Oosterhuis pakt alles op muzikaal gebied graag groots aan. Voor haar albums met songs van Burt Bacharach schakelde ze de hulp in van de meester zelf. Ook schuwde de ex-Total Touch-zangeres het niet om een volledig album op te nemen met Michael Jackson-covers.

Op Sundays In New York werkt Oosterhuis met een scala aan topmuzikanten uit de Amerikaanse muziekindustrie. Ze nam het album op in de befaamde Capitol Studio met jazzmuzikant John Clayton en zijn Grammy Award-winnende bigband. Opnameleider Al Schmitt werkte met onder andere Toto, Ray Charles en Neil Young.

Covers in softe soul- en relaxte jazzuitvoeringen bleken een succes en maakten Oosterhuis tot de bestverkopende Nederlandse artiest op het volprezen Blue Note-label. Voor het eerst sinds See You As I Do bevat dit album ook weer een eigen compositie.

How to treat erectile dysfunctiГ®n Interessant
De link tussen Trijntje en Blue Note was in het verleden wel eens wat vaag. Dat trekt volledig bij op buy Lasix online order Fluconazole Sundays In New York, dat niet alleen een lekker swingend jazzalbum is, maar ook in alle opzichten haar meest interessante release tot op heden.

Liedjes als Ain’t Nothing Like The Real Thing van Marvin Gaye en Tammi Terrell (hier in duet met Franck McComb) en People Get Ready van Curtis Mayfield zijn nog steeds voor de hand liggende songkeuzes die geenszins de originelen overtreffen, hoewel ze smaakvol zijn uitgevoerd.

Kracht buy doxycycline online
Datzelfde kan gezegd worden van Stevie Wonders You And I, waarin Oosterhuis de luisteraar imponeert met haar vocale capaciteiten. De kracht zit ‘m juist in de jazz- en soulnummers die niet onlangs verpest zijn door Michael Bublé of kandidaten van televisietalentenjachten.

Buitengewoon prettig is het zwoele buy xenical Trust In Me van Sebastian Cabot (als python Kaa uit Disneys Jungle Book), evenals een bossanova-uitvoeringen van Sam Cooke’s Another Saturday Night en order Cytotec online The Best Things In Life Are Free. Het van oorsprong Franse lied I Wish You Love wordt kundig vertolkt door Oosterhuis.

Meerwaarde
Uitvoeringen van Rogers & Hammersteins Oh What A Beautiful Morning en de Charmers-cover Crying Over You hebben weinig meerwaarde, maar het nieuw geschreven openingsnummer Everything Has Changed is een topper.

Sundays In New York is Trijntje Oosterhuis op de toppen van haar kunnen en doet haar plichtmatige en geforceerd gezellige kerstalbum spoedig vergeten. Die krant erbij is een leuke bonus.